het bezorgt
rillingen, het vel
recht overeind

utopia – was het maar waar
een vlucht eerder,
naar het onzeglijke

chaotisch, slaap zacht
op het kussen, onnoembaar

de lippen stil, nu
stil

psssst, twitteren?

De herfstbladeren worden meegevoerd door de harde wind, bomen mistroostig door de regen. Alles treurt. Ach, ik wil niet vervallen in clichés, maar de herfst laat van creativiteit niets heel
en melancholisch word ik melancholisch zwartgallig heet dat ook wel wanneer je alleen nog maar kan doemdenken iedereen heeft het op mij voorzien ook jij ja ook jij waarvan ik dacht wat dacht ik eigenlijk was het niet juist het probleem dat ik niet dacht nee voelen ach hou jezelf toch niet voor de gek de waarheid was is glashard neem er genoegen mee wat moet je anders ik weet het niet ik weet het niet ik weet niet waar ik voor sta wie ik ben maar wie weet het wel?

Gaandeweg leek jij volmaakt maar nu ligt de waarheid open en bloot op tafel, niemand kan mij temmen.

het niet zeggen, het
            zwijgen

spreken, tussen neus
                   en lippen door

onomwonden, het vlees bijt
littekens, maar tijd heelt toch
alle wonden?

zo ook, de kleur wordt al vaal
niet lang tot
      het verdwijnen
nog een, nog een keer
tot het glas breekt

waarin alles kan
en niets mag
gebeuren

wankelen op verminkte benen
of zijn het de stelten
die ze aan mijn voeten gebonden hebben

ondoorgrondelijk en grimmig staart
de leegte aan
wantrouwend worden blikken uitgewisseld
niets meer dan vermommingen van angst
terwijl de noodkreet door het hoofd
galmt – giert

weerbarstige taal klinkt en
valt niet te sturen
ruw en grillig

in de donkere kamer -

De dagen tellen de nachten
wanneer de zwaarmoedigheid hen treft
in een bruin café waar je door de sigarettenwaas
het leven niet meer ziet zitten

insomnia, melancholie en verdriet
het hoofd hangt zwaar op zijn schouders
door de ober wordt nog een glaasje whiskey aangeboden

en wachten doen we allemaal
totdat we gevonden
en gedragen worden.

is de kleur van paars
en slechts gegroet door een voorbijganger
is misdaad in het hoofd
dat werd verraden door een glimlach

ongelukkig, maar misschien wel gelukkiger
die geur van verraad
smaakt zoet

ik ben de dader met meerdere gezichten

wanneer oma de taart heeft verdeeld,
en de punten uitdeelt
blijft er een over.
wanneer we er naar vragen lacht ze
"die is toch voor opa, mallerd"
vanaf de stoel naast haar
staart mijn opgezette opa ons aan

De waarde van poëzie

Poëzie gaat vaak langs de mensen heen
maar soms wordt het gevangen
en voor eeuwig gekoesterd.

Poëzie is alledaags maar bijzonder,
het is de wind, de geur, de lucht
die wij inademen.

Het is de poëzie die mij streelt,
die mij doet opleven,
die in ons leeft.

Hoera, gedichtendag! Misschien ga ik straks wel overal in de stad gedichtjes ophangen, zoals Apollinaire. En ik vroeg me af, ik zet hier eigenlijk alleen maar gedichtjes en verhaaltjes, en niemand weet wie ik ben. Dus als je een vraag hebt, stel hem! En wie weet komt er een leuk antwoord.

wanneer de stilte
valt
neerkomt
op de vloer
in duizend stukken breekt
zijn wij verloren

woorden verraden ons
ze verzwijgen wanneer hen dat nodig lijkt
ze verstikken, ze vinden (niets)

radeloos zijn we
als we de klank uiten van de liefde

beter is de stilte
die ons als water omgeeft
laten we zwijgen en voor altijd blijven -