de donkere kamer
waarin alles kan
en niets mag
gebeuren
wankelen op verminkte benen
of zijn het de stelten
die ze aan mijn voeten gebonden hebben
ondoorgrondelijk en grimmig staart
de leegte aan
wantrouwend worden blikken uitgewisseld
niets meer dan vermommingen van angst
terwijl de noodkreet door het hoofd
galmt – giert
weerbarstige taal klinkt en
valt niet te sturen
ruw en grillig
in de donkere kamer -
1 August 2009 at 12:04
Wauw. Dit is echt heel mooi. Vooral de derde strofe.
3 August 2009 at 18:56
Wauw die donkere kamer zeg..
5 August 2009 at 22:14
Wat mooi
10 August 2009 at 15:06
Mooi hoor annie
Heel erg mooi zelfs. Hoe bedenk je het toch elke keer weer..
13 August 2009 at 20:11
Super geschreven, kan er niks anders over zeggen..
19 October 2009 at 16:27
Wauwie.